Relaties

Schaamteloos (SPRANKEL#2)

Wat knalrode lippen kunnen veroorzaken in een restaurant...

 

Het is al even terug dat ik jarig was, maar ik had nog iets tegoed. In een restaurantje waar ik uiteten ben, ontvang ik daarom nog wat verjaardagscadeautjes. Mijn mede-dineerder kan haar lachen bijna niet bedwingen. Ik pak het uit: oogschaduw in allemaal happy-kleurtjes, de scherpste kleur rode nagellak en nog knalrodere lipgloss (het merk dat we vroeger als tiener kochten). En ohja, ook nog een über-kitsche bling-bling gouden (nep, maar dat snapte je al wel) ketting met zwarte steen én een leatherlook zwarte legging.  De legging: ja top! Maar wie mij verder een beetje kent, weet hoe ik reageer: ‘Ehhh durf ik dít??’ We proesten het samen uit. Ik mag het e.e.a. terugbrengen als ik wil. Maar dat doe ik niet. Want wat is het bewust uitgezocht op mij: lekker terug naar het lef en de durf van zoals een kind is bedoeld. Ik besluit me niet teveel aan te trekken van mijn omgeving (dit was mijn reis #Sprankel!) en doe de lipgloss open en smeer het erop. Lekker handig want kort daarna wordt ons dampende hoofdgerecht geserveerd, maar ach who cares! Dan hang ik de ketting om mijn nek. Om hem vervolgens daar de rest van de avond daar te laten. Het staat nog best oké ook (de lipgloss dan, de ketting…nou tsjaa… haha).

En dan merk ik het opnieuw, tussen al het grinniken door, het is overal: de #Sprankel-reis. We hebben net afgerekend in het restaurantje. Degene met wie ik weg ben ziet een oude kennis en kletst even bij. Ik kijk wat om me heen en dan valt mijn oog op een oude man: halflang wit haar en twee pennen liggen op het tafeltje waar hij aan zit. Ik kan hier nu staan wachten... Maar wat zouden mijn kinderen doen? Schaamteloos kijken naar deze man, nieuwsgierig bij zijn tafeltje gaan staan? Zomaar ‘hoi’ zeggen tegen een vreemde in het volste vertrouwen dat diegene goed is? Misschien wat waardering uiten zonder iets terug te verwachten: 'Kijk eens mama naar wat die meneer maakt!'. Ik voel de neiging opborrelen. De man is hier alleen. Voor hem een bakje koffie, terwijl iedereen om hem heen dineert. Zou hij al gegeten hebben? Waar dan? Ik kijk naar waaraan hij werkt: naast zijn drankje ligt een A-4 waarop hij werkelijk iets schitterends aan het tekenen is. 

Al langere tijd worstel ik met iets. Het ‘gewoon’ zeggen wat in je opkomt bij iemand: iets dat je leuk vindt aan iemand of wat dan ook. Denk aan zomaar iemand die je tegenkomt, tegen wie je onbevangen zegt: ‘Wat een prachtige bos krullen heb jij!’ (Confessie: ik ben best jaloers op mensen, man of vrouw, met prachtige krullen) of laatst dacht ik: ‘Die heeft een fijne stem om naar te luisteren.’ De wereld zou een stuk mooier zijn als we aan bekend en onbekend verbaal cadeaus zouden uitdelen. Maar ik zei het niet. Wat houdt dan tegen? Schaamte? De gedachte dat de ander zich misschien ongemakkelijk kan gaan voelen? Het idee dat iemand denkt: ‘Huh waarom zeg je dat? Of dat iemand twijfelt aan mijn intenties? Zucht, wat een hoop ratio komt er overheen…

Ik besluit het even te laten varen en de neiging niet te onderdrukken. Ik becomplimenteer hem met zijn talent en vraag nieuwsgierig naar het hoe en wat van de tekening. Onderaan een soort oermens/aapwezen vanaf de achterkant getekend. Bovenaan blijkbaar een oerman en oervrouw, met hem zelf daar achter. Het lijkt een soort apocalyps. De man leeft zichtbaar op en glimmend laat hij me meer tekeningen zien. Hij vertelt dat hij het uit wil geven als een boek. Hij tekent met enkel twee pennen, een dunnere en dikkere. Ik hoop dat hij nog in contact blijft met de realiteit, maar zijn talent blijft een feit. Ik ben werkelijk onder de indruk van wat deze zonderling kan. Met een pen kon ik vroeger nog net dat trucje dat je van het cijfer 25 een hondje met een pet maakte, ken je die nog? Maar dit is wel even andere koek. Gewoon een praatje: puur en schaamteloos vragen als een kind. Resultaat: mensen raken verbonden.

We nemen afscheid en wensen hem succes. Met een grote knalrode-lipgloss-lach en de ketting tikkend tegen mijn borst (morgen gaat de legging aan), sla ik de deur van het restaurantje achter me dicht. We zijn definitief vertrokken… Morgen gaat mijn legging aan.  #Sprankel2

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.