Relaties

Kerst, kitch en een verstoorde familietraditie

Het versieren van de kerstboom. Familiemoment tot aan de top. Maar dan…

We zitten weer in de donkere dagen. Sint overleefd (evenals tig kinderlijke woordenwisselingen over van wie nu welk speelgoedreclame-boek is) en ein-de-lijk even vrij. 

Kerst komt eraan. Vorig jaar hadden we een aardig aantal achterba(n)kse ruzies om ‘wie de meeste kersten had’, zoals je misschien hebt gelezen in 84 Kersten. Dit jaar gaat het verbazingwekkend goed en wijzen we op de fiets of in de auto gewoon de Kersten aan (lees: lampjes/kerstmannen op daken/druipsteenlampjes etc.) en tellen we bij elkaar op hoeveel we er zien. Inmiddels wordt het een vrij standaard riedel, omdat we wel weten bij welk huis wat hangt. Maar soms ploppen er nieuwe kersten op, die worden dan met nog meer geschreeuw vinger-wijzend enthousiast onthaald door de jongens. Onze inmiddels dreumes-girl wijst met een smile van oor tot oor random mee: ‘Die! Die! Die!’

Thuis zijn we wel van de kerst. Elk jaar wordt de vensterbank omgetoverd tot één groot winters walhalla vol huisjes en boompjes, nepsneeuw en poppetjes, waar we dan voor het slapen gaan verhaaltjes mee vertellen. De huisjes maken (irritante) muziekjes of als je op een knopje drukt, gaan de figuurtjes spontaan bewegen. Al voor Sint goed en wel in Nederland was, stond bij ons dit jaar de Kerstboom al.
Ja ja ja, het is een nepperd. Maar dit jaar heeft de kerstdoos vol huisjes en het sneeuwlandschap twee weken dicht in de keuken gestaan. Inmiddels is die inclusief volledige inhoud vakkundig weer op de vliering van de schuur gemikt. Dit jaar even geen overvolle vensterbank, want het was wel erg veel en kitch (al kan dat best leuk zijn). Dus we hebben het huis dit jaar niet vol tierelantijnen en we hebben zelfs nog een zak kerstspul weggedaan. Een tas met spul dat je elk jaar er weer uit haalt, ernaar kijkt, het evt. voor een familie omhoog houdt, waarna je blikken uitwisselt van ‘wel’ of ‘niet’ neerzetten/ophangen. En dat je dan non-verbaal beslist ‘neuh, dit jaar niet’ en het dan terug in de doos gooit. 

Maar de kerstboom staat en dan is daar het moment om hem op te tuigen. Familietraditie: dat doen we met zijn allen. Gelukkig zijn de ballen van plastic, anders hadden we denk ik dit jaar die uitzet wel drie keer opnieuw kunnen aanschaffen. Uit de bakken komen ook allerlei oude kinderkerstknutsels. Ik vraag me af waarom ik die niet heb weggegooid of heb geclassificeerd volgens mijn systeem. Want nu moét en zál het natuurlijk in de boom. Dus tussen de glimmende gouden en rode ballen, hangen beverfde plastic bekertjes en andere zooi (eh ik bedoel: creatieve  uitingen van kleuters 😊). Als dat allemaal klaar is, is het tijd dat manlief de nostalgische lampjes in de boom hangt. Dat is zijn taak, want ik word daar neurotisch van. Een greep uit mijn gedachten: ‘Zijn ze wel goed verdeeld? Wat als één lampje (ze zijn oud en worden zo heet) tegen iets van plastic aankomt? Wat als het snoer te kort is om de stekker nog in de stekkerdoos te krijgen’. Dus aan hem geef ik met alle liefde deze eer. Hij test de lampjes eerst, want ja met dit lichtjes-bijltje hebben we vaker gehakt: dan doen ze het niet. Daarna hangt hij ze vakkundig op hun plek. De piek gaat erop. En dan is het moment daar om de boom aan te zetten. De jongens kijken verwachtingsvol, glunderend en vol trots naar ons eindproduct: een schitterende boom. De knop op de stekkerdoos wordt omgezet.

Niets…
Er gebeurt helemaal niets...

Oké, voor het geval het nog niet duidelijk was: geen énkel lampje brandt!

‘Ik had de streng net nog getest voor ik hem in de boom hing!’ hoor ik hem naast me brommen.
‘Ja schat inderdaad, dat zag ik.’
Gefrustreerd gerommel aan de strengen, opnieuw aan en uitzetten van het stekkerblok en een diepe zucht. Noppes.

We zetten de feiten op een rij: Ze doen het niet, één lampje blijkt gebroken, kinderen kijken wel erg sip en het is 16.35 uur en om 17.00 uur sluit de Action.
We besluiten tot de volgende oplossing: manlief racet razendsnel naar de winkel en koopt dan ook gelijk de energiezuinigere led-verlichting, die wel in een tint is dat het nog gezellig is (please geen blauwachtig-licht-lampjes smeek ik).

17.15 uur: Manlief is thuis. Hij test opnieuw de streng eerst en dan gaan ze in de boom.
17.25 uur: Kindjes stralen nog meer dan de 1000 lichtjes en staan met open mond te kijken. Magisch…

Eén lampje was gebroken en daardoor laten de anderen hun licht ook niet schijnen. Sympathie van de andere lampjes? Om zich te vereenzelvigen met de ander die stuk/gebroken is? Om in het donker naast elkaar te gaan staan, omdat verbinding telt? Het zet me tot nadenken. Ze staan met elkaar in verbinding. Werkt het zo ook bij mensen? Werkt het zo ook andersom? Dat licht als een snoer, als een aaneengeregen ketting, zich via mensen verspreidt? Dat de één pas aangaat als de ander aan hem of haar zijn licht laat zien?

De kitch vindt in de weken daarna toch zijn weg naar ons huis. De jongens komen thuis met een fel gekleurd kartonnetje. Vol uitdruk-kerstballen van Donald, Guus, elk neefje, Dagobert, Mickey en zo kan ik nog wel even door Disney-en. Zucht… liggen de huisjes met flikkerlichtjes en muziekjes op de vliering, krijgen we dit… Maar ze zijn ermee door het dolle heen. En ik kan hier ook even geen weerstand tegen bieden. Want Donald en Disney zijn magisch. Een kerstboom ook. En die twee gecombineerd door kinderogen: wauw….

Het jaar is bijna om. En een nieuw jaar staat al om de hoek op ons te wachten, nu nog verscholen in het donker. Ik wens je verlichting toe, in elke zin van het woord.

Bij ons doen de lampjes in de boom het in ieder geval weer. Misschien was je jaar gevuld met lichtrijke of meer met lichtarme momenten. Maar we zijn verbonden met elkaar, of het licht aan is of uit.

 

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.