Relaties

Onverwacht bezoek...

Benieuwd hoe sommige knuffels (zoals hierboven), bij onze slaapkamerdeur terechtkomen? Ik neem je mee!

Een tijd geleden, vlak voor de komst van de baby, waren we druk met het opruimen van de vliering, want er moest ruimte worden gemaakt door veel (oude) rommel weg te gooien. Hele ladingen zijn verdwenen, maar toen kwam ik bij onze dozen van 'vroeger'. Met dikke buik zat ik zwetend hoog in onze nok, het was hoog zomer en ik had net een eng trappetje beklommen om op de vliering te komen. Daar zat ik dozen te sorteren want er moest ruimte komen voor de baby, dus spul dat weg kon gooide ik vanaf de nok een verdieping lager op de zolder en van daaruit ging het nog een verdieping lager tot in de kliko of in de huizen van anderen (die er om niet te begrijpen redenen dan wél blij mee zouden zijn). 

Achterin de vliering (stel je voor, een smalle ruimte van ongeveer een meter hoog in de punt), zag ik ze liggen: onze eigen stoffige (kuch kuch) dozen van zolder met daarin de knuffels van mijn man en mij van meer dan 25 jaar geleden. Gevoelens van weemoed overspoelden me en ik dacht terug… Knuffels. Ik bedolf mezelf er het liefste onder als kind. Hele verhalen speelde ik in mijn kamer met ze uit. Ik ging op denkbeeldige vakantie met Snoefie naar een Franse camping. Of ik was een imaginaire juf die voor elke knuffel een apart reken- en taalschriftje had gemaakt en ze stickers gaf als de knuffels een goed antwoord hadden opgeschreven (een antwoord, dat ik zelf dus neerschreef ;) geen grap!. Of we gingen op schoolreisje met de bus. Zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Terwijl ik snuffel door mijn eigen en mijn mans knuffels, denk ik na over de levensloop van onze knuffels. Hun voorbedachte levensloop is de rest van hun leven doorbrengen in hoekjes van een stoffige zolder. En mijn plan met hen was om deze twee dozen samen te nemen tot één (want dat scheelt ruimte). Een innerlijke dialoog vol bedenkingen kriebelde omhoog:

Rens 1: 'Ja, en dan Rens? Dan zitten ze in één doos... en dan?'
Rens 2: 'Ja zo had ik dat bedacht eigenlijk, dan blijven ze goed en hebben we ze later nog.'
Rens 1: 'Wat is dat dan, dat láter waar je het over hebt?'
Rens 2: stotterend: 'Eh, tsjaa, ja eh.'
Rens 1: 'Dat dacht ik al. Dacht je dat je kinderen er 'als zij later groot zijn' nog iets mee gaan doen dan?'
Rens 2: 'Nou eh...misschien? Toch leuk voor ze om te hebben? Of niet?'
Rens 1: 'Ze kijken er misschien één keer na en vinden het schattig. En denken dan: waarom hebben pap en mam dat ooit bewaard?'
Rens 2: 'Ja misschien heb je wel gelijk ja... Maar weggooien gaat ook écht niet!'
Rens 1: 'Nee, dat kan ook niet, behalve die ene misschien. Hmmm, wat nou als je eigen kinderen weer verhalen kunnen gaan beleven met deze knuffels?'

Eureka, Rens 1 won de dialoog. Ik heb gesorteerd welke van onze knuffels leuk zouden zijn voor onze kids. Daarna waggelde ik met dikke buik eerst de kamer van de oudste in en dropte er daar liefdevol een paar en daarna hetzelfde ritueel in de kamer van de toen nog jongste. Inmiddels liggen de meeste van onze oude knuffels verspreid over hun bedjes. De kinderen waren er dolbij mee. Jongen of meisje, het maakt niet uit. Je overgeven en veilig voelen bij een pluchen dier, je knuffel precies dezelfde gedachten en gevoelens toeschrijven als die je zelf hebt, het ontroostbaar zijn als je je favoriet kwijt was, het onlosmakelijk verbonden zijn: waar jij gaat, gaat knuffel en andersom. Als je verdrietig bent, verzacht knuffel de pijn en als je bang bent maakt knuffel je sterk. De tijd van knuffels wordt in de psychologie/pedagogiek ook wel beschouwd als overgangsfase en de knuffel wordt, wat zakelijk geformuleerd, ook benoemd als ‘overgangsobject’ binnen de hechting. Een jonger kind raakt gehecht aan zijn lievelingsbeest en als papa of mama niet direct in de buurt zijn, ontleent een kind daaraan toch een hoge mate van veiligheid (tot inderdaad, slik, het moment dat de knuffel niet meer nodig is). Dit doet me trouwens denken aan het ontroerende filmpje van de twaalfjarige Campbell, mogelijk kennen jullie het. Deze jongen maakt zelf (!!!) prachtige knuffels voor zieke kinderen bij wie bijv. hun ouders niet 24/7 aanwezig kunnen zijn (check: https://www.youtube.com/watch?v=quHdFGV94OM).

Trippel trappel trippel trap... Als wij rustig beneden aan de thee zitten en wij verwachten dat onze kroost ligt te ronken, horen we sinds kort dit geluid komen van de overloop boven. Het is het heimelijke geluid van één van de jongens die onder zijn lakens vandaan kruipt met één van zijn knuffels onder zijn arm. Hij sluipt stiekem en zo geluidloos mogelijk naar onze slaapkamerdeur en trippelt dan weer naar zijn eigen bed...
Als we de trap oplopen en onze slaapkamer in willen, liggen ze er af en toe. Één of meerdere van hun knuffels op de grond voor onze deur. Soms krijgen we ze ook van ze als we ze een nachtkus geven en het liefst geven ze ons de allergrootste (waar we dan soms toch opteren voor een kleinere 😉) en héél soms krijgen we onze knuffels van vroeger op deze manier weer terug. Vol overtuiging en blijdschap overhandigen ze ons  hun bruine beer, Ice-Age stokstaart (hoe heet zo’n beest?), kikkerknuffels of zachtgele mega-eend inclusief lompe zwemband om zijn lijf. Hierbij wordt dan wel benoemd dat knuffel ‘maar twee of (nadenkende omhoogkijkende blik) héél misschien drie nachtjes mag logeren’. En ja, we leggen ze inderdaad gewoon naast ons kussen, want anders krijgen we het de volgende ochtend te horen. Ik heb al een paar keer een terechtwijzing moeten ondergaan, omdat ik knuffel op het nachtkastje of op de grond had gelegd… Maar de keren dat ik boven kom en er ligt al een knuffel op me te wachten voor onze slaapkamerdeur, maakt mijn hart een sprongetje. Het nostalgische, de weemoed van mijn kleutertijd keert weer terug en ik beeld me even weer in hoe het leven was zo hand in hand met knuffel...

Wat nou overgangsobject?… Knuffels maken kinderen én grote mensen blij!

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.