Relaties

Mijn vijand en ik

Laatst raakte een film de relatie tussen mij en mijn vijand...

Pay it forward… Ken je die film? Van vroeger? (https://www.moviemeter.nl/film/106). De film gaat over Trevor, die van school de opdracht krijgt om een manier te bedenken om de wereld tot een betere plek voor iedereen te maken. De kleine kerel komt op een lumineus idee, waarbij iedereen voor drie anderen een goede daad doet. Deze drie anderen doen op hun beurt een goede daad voor weer drie anderen en zo waaieren de goede daden uit onder de mensen. Laatst moest ik er weer aan denken, na een er/aanvaring met één van mijn grote vijanden. Ik wil eigenlijk niet zoveel goeds meer doen, ik ben daar niet meer zo toe in staat als ik oog in oog met hem sta...

Parkeerautomaten en ik.
Wij zijn niet de beste vrienden.
Nooit geweest.
Zullen we ook nooit worden.

En ik heb me berust in dat feit: ik vermijd hem en hij vermijdt mij.
Helaas brengt deze wederzijdse ontwijking, mij nogal eens in tamelijk ongelukkige situaties. Ik denk dan terug aan de ontelbare keren dat ik het ticket kwijt was geraakt en ik weer gezellig stond te keuvelen met een medewerker via zo’n belknop. (En ik geef toe met enige gêne: ik kom altijd onder de boete uit. Behalve één keer, maar die keer praatte ik een dagkaart los omdat dat goedkoper was dan de boete 😉). Of toen ik gewoon de verkeerde parkeergarage in liep en de auto in een andere bleek te staan. Ja, echt... Of de keren dat het restje richtingsgevoel dat ik nog bezit, me ook in de steek liet en ik de automaat niet kon vinden in zo’n eindeloos grote garage. Of toen ik wél mijn ticket paraat had, had betaald en ik eenmaal boven gekomen, zag dat de slagboom open stond en het gratis parkeren bleek te zijn… Grmbl.

Nee de kwaliteit van onze relatie is op zijn zachtst gezegd gedaald tot onder het vriespunt. De kwantiteit van onze relatie helaas niet, want geregeld kom ik nog met zo’n geval in aanraking.
Kort geleden was ik bijvoorbeeld bij een plein waar niemand (afijn, ik denk niemand) snapt hoe de automaat werkt, altijd lange files voor het ding staan en het ook niet duidelijk is dat je het ticket onder je raam moet leggen.
Oh, dat was ik nog vergeten in de opsomming hierboven: namelijk het aantal keren dat ik ben vergeten het ticket onder mijn raam te leggen en er een boete gewoon naar huis werd gestuurd (onder deze kon ik me helaas niet uitkletsen). Of de momenten dat ik net te weinig kleingeld bij me heb voor zo’n automaat waar je alleen maar met cash kan betalen. Of dat het te lang duurt voor ik het volgende muntje erin gooi en dat ‘ie dan al denkt dat ik klaar ben en ik mijn ticket met een veel te vroege eindtijd al krijg en overnieuw kan beginnen… Ik herinner me ook een parkeergarage in Nice, met een prijs van E14,- per uur. We zijn er linea recta weer uitgereden. Duur dagje strand.

Maar goed, ik wijd wel erg uit over mijn slechte verstandhouding met de parkeerautomaat. Laatst stond ik dus op dat onmogelijke parkeerterreintje. Ik wilde het niet, maar de andere parkeergarages waren verder weg en aan dit pleintje lag nou eenmaal de winkel waar ik zijn moest… Bijna was ik al met de hele kinder-caravaan de winkel in gegaan tot ik me bedacht dat ik nog een kaartje moest kopen en het onder mijn raam moest leggen (het is toch een hopeloos ouderwetsch systeem, maar ik zal mijn frustraties hierover proberen te beperken tot een minimum). Geïrriteerd (omdat ik de schuld van mijn vergeetachtigheid graag externaliseer en bij ‘het parkeersysteem’ beleg) loop ik nog net niet stampvoetend naar de hopeloze machine toe. Zowel mijn hartslag, als mijn gedachten over dat ik toch eigenlijk de krant over het parkeergeklungel hier een brief moet schrijven, nemen toe…

Precies op dat moment komt er een vrouw van totaal de andere kant van het parkeerterrein aangelopen. Ze loopt naar mij toe, strekt haar hand naar me uit en met een gebrekkig Nederlands (oostblokachtig-accent) zegt ze: ‘Hierrr… is dagkaart.’
Ik neem de dagkaart aan. Ze wacht niet op een dankjewel en draait zich alweer om.
‘Woo bedankt,’ stamel ik nog wat en ik dribbel, nu wat milder gestemd, terug naar de auto. Ik ben wat verbouwereerd: zo’n vrouw loopt helemaal van de ene kant van het terrein naar het andere om een, al door haar betaalde, dagkaart door te geven aan iemand anders. Het levert haar niets op.

Als ik nog ver voor het einde van de middag klaar ben met boodschappen doen, besluit ik de goedheid te forwarden net als in die film. Terug bij de auto, pak ik de dagkaart en loop naar wat mensen bij de automaat en overhandig hen deze, die hem ook weer dankbaar in ontvangst nemen.

Als de kids weer achterin zijn geparkeerd en ik achter het stuur kruip, hoop ik dat de mensen die nu de dagkaart hebben de goedheid van de eerste vrouw ook weer ‘forward payen’, maar dan op een andere manier dan middels het doorgeven van de (dan vast al verlopen) dagkaart. En ik neem me voor: vanaf nu koop ik altijd dagkaarten: ik blij, automaat blij en bovenal: vele anderen blij! Dank voor dit inzicht geweldige Oostblokse mevrouw. Nu is het wel zaak dat ik scherp blijf op waar ik die dagkaart bewaar en dat ik het kaartje niet verlies… Maar afijn dat probleem ligt niet bij mijn vijand…

Met een schuin oog werp ik, terwijl ik weg rijd, een blik op mijn vijand… Gna gna. Hij en ik hebben elkaar vandaag weer mooi vermeden. Niet gedacht dat deze dag nog beter kon worden. 

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.