Relaties

De opeenstapeling van ‘Wie-ziet-mij’? 

Het is donker in huis, iedereen slaapt, zelfs de baby. De televisie heb ik uitgedaan en dan sta ik boven op de overloop...

Ik moet nodig naar bed. De klok kijkt boos. Snel veeg ik mijn handen over mijn wat vochtige wangen en snuit nog even mijn neus. Dat moet ik niet in onze slaapkamer doen waar de baby ligt, behalve als ik zin heb in nog een uur langer wakker blijven…

Deze documentaire grijpt me aan. Een docu die alleen de naam van het meisje draagt. Zij spreekt door haar hele zijn en als rapportagemaker hoef je hier geen woorden aan toe te voegen. Het meisje is zelf krachtig genoeg om haar boodschap over te brengen. Alicia.

Half Nederland heeft deze film over het leven van een dertienjarig meisje dat wacht op een pleeggezin inmiddels gezien en verschillende media besteden er aandacht aan. Er komen verschillende initiatieven van de grond, om deze kinderen een thuis te bieden. Blijkbaar zetten deze beelden velen in beweging.
 
Alicia. 9-13 jaar. Energiek. Vechter. Verdriet. Zoekend. Zoekend naar mensen die bij haar blijven. Hopend op armen die onvoorwaardelijk vasthouden, ook als zij deze zelf van zich af probeert te slaan, omdat het moeilijk is te geloven dat mensen niet weer weggaan als je al zoveel moeilijke ervaringen hebt. Haar moeder is 17 als ze Alicia krijgt en staat onder toezicht. Als Alicia één jaar is, wordt zij uit huis geplaatst. Bureau Jeugdzorg geeft aan dat haar ouders haar veiligheid niet kunnen garanderen. Nadat haar pleegvader onverwachts overlijdt, kan haar pleegmoeder de zorg niet meer aan en wordt Alicia als vijfjarige op een behandelgroep geplaatst. Hier wacht zij al jaren op een nieuw pleeggezin. Maar deze plek komt niet. Het wachten duurt langer en langer. Haar verlangen naar een vaste plek neemt toe. Alicia hunkert intens naar haar moeder en tegelijkertijd ervaart ze boosheid, verdriet en teleurstelling om te weten en te horen dat ze niet meer bij haar kan wonen.

Wie ziet mij? Wie blijft er bij mij? Wie geeft er écht om mij en voor wie ben ik van waarde? De vragen stapelen zich op. Soms letterlijk: ‘Zijn ze niet voor me aan het zoeken dan???’
Maar wij, ons maatschappelijk systeem / ons systeem van hulpverlening kunnen geen antwoord geven.
Er komt geen pleeggezin. Met alle wisselingen van groep, bevestigen we, hoe onbedoeld ook, opnieuw haar overtuigingen dat ze ongezien/ongewild/ongeliefd is. Logischerwijs nemen met dit groeiende onbeantwoorde verlangen, haar gedragsproblemen toe evenals haar verdriet en uitingen zoals ‘Ik kan er net zo goed niet meer zijn’.
En vanwege haar toenemende problematiek, wordt het nog lastiger om een passend pleeggezin te vinden en kan ze bovendien niet blijven op haar huidige groep. Er moet een nieuwe plek gezocht worden, daarna nog één.

Haar probleemgedrag rijst daarmee verklaarbaar tot een hoogtepunt. Of moet ik zeggen haar ‘vraaggedrag’? Want haar gedrag is een vraag, een uiting van haar onbeantwoorde pijn en verdriet. Ondanks alle inspanningen van de begeleiding, wordt het moeilijker en moeilijker om haar vraag nog te beantwoorden.

Uiteindelijk wordt Alicia geplaatst op een maximaal gesloten behandelgroep. Alicia is dan 13. Haar moeder heeft op dezelfde leeftijd op precies dezelfde behandelgroep gezeten. Onvoorstelbaar: ze is hier dichterbij haar moeder dan ze ooit zal zijn. In elk opzicht.

Mijn vochtige wangen droog ik. Snel kruip ik onder de warme wol te midden van mijn gezin. Ik wél. Zij niet. Inwendig stromen de tranen door, om dit meisje. En ook omdat ons systeem haar vraag niet kan beantwoorden, hoe betrokken iedereen om haar heen ook is. Onmacht. Pas 13 jaar oud, maar al geleefd voor eeuwen. Wat een vechter. Wat een leeuwin. Alicia. 

Zien wij haar, of anderen zoals zij, die vragen: ‘Wie ziet mij?’
Laten we ervoor zorgen dat deze vraag niet teveel opstapelt bij anderen in onze omgeving of bij ons zelf. Het gevolg van deze vraag onbeantwoord laten is verwoestend.

Benieuwd? https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2017/november/alicia.html

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.