Oplichters

Echo

Onverwachte ontmoeting tijdens de weekboodschappen: een intiem beeld, een sabbelende baby op iets (hoe heet dat?) van de winkelkar en twee paar stralende ogen.

Weekboodschappen... Not my cup of tea.. Een aardige klus en een groot gesjouw vol tassen aan producten, die ons de week weer door kunnen helpen. En dan heb ik het nog niet eens over het voorwerk, het uitdenken van wat we de aanstaande week elke dag eten etc. Maar deze woensdag gaat het anders.

‘Hoi!’ klinkt het van naast mij.
‘Hoi!’ roep ik opgewekt terug. Hopend dat mijn buitenkant, niet laat zien wat er van binnen gebeurt: ik graaf diep in mijn brein… Waar ken ik die twee gezichten van?
Intussen al hersenkrakend, pak ik ons inmiddels eenjarige meisje (hiep hiep hoera!) uit de auto op de parkeerplaats bij de Lidl en gooi de autodeur achter me dicht.
De jongste van de twee vrouwen, eind 30 schat ik, helpt me uit mijn lijden als ze tegen haar moeder (halverwege de 50) zegt:
‘Ja, joh mam, da’s zij met dat meisje, die we altijd zagen bij de andere Lidl, toen dees verbouwd werd!’
Ze hebben het over ons...
Ohja! Het lampje in mijn donkere hersenpan licht weer op, daar ken ik ze van! Toen ons oude vertrouwde supermarktje gemoderniseerd werd, was onze thuissupermarkt weken dicht. In die tijd, weken we uit naar de andere Lidl wat verderop in onze woonplaats. En daar heb ik deze twee lieve vrouwen voor het eerst ontmoet, ze deden grote boodschappen op precies dezelfde dag en tijd als ik en gaan nu ook naar de verbouwde supermarkt.  
‘Ja dat weet ik!’ zegt de moeder, duidelijk makend aan haar volwassen dochter dat ze deze herinnering niet nodig had.
Ik had ‘m wel nodig, denk ik… Maar nu valt alles op zijn plek. Ik vraag naar hun namen en prent ze in mijn hoofd. 

Verliefd kijken ze naar mijn meisje, die ik intussen in de winkelwagen op de parkeerplaats huf. 
‘Oh wat is ze groot geworden!’ zegt de één.
‘En och, die ogen van haar, die blijven zo groot!’ roept de ander uit.
Ik rijd met de winkelkar naar ze toe, terwijl ik dat dingetje dat je in de kar kan steken om je muntje eruit te halen (hoe heet zo'n ding?), in deze korte tijd al voor de tweede keer uit haar mond trek.
Ze aaien haar en doen haar sokjes recht.
‘Zo leuk hè, dat kleine spul!’ zegt de moeder terwijl het lijkt alsof ze mijn dochter elk moment eruit kan pakken om te knuffelen.
We raken in gesprek en de moeder vertelt trots over haar eigen nageslacht: zeven kinderen, een aantal van haarzelf en een aantal heeft ze er later bij gekregen. En inmiddels weer uitgegroeid met een aantal kleinkinderen.
Haar dochter noemt de naam van haar eigen zoontje en al snel wordt duidelijk dat zij vanaf geboorte alle zorg voor hem alleen heeft moeten doen. Allerlei familieleden hebben al heel wat meegemaakt. Het is helder dat deze vriendelijke vrouwen niet alles is komen aanwaaien in dit leven.
Dankbaar vertelt de moeder dat er binnenkort nog een kleinkindje bijkomt. Terwijl ze genegen naar mijn op en neer wippende dochter kijkt in het stoeltje van de winkelwagen, legt ze uit dat één van haar andere dochters na heel veel IVF-pogingen met meerdere malen vroegtijdig afgebroken zwangerschappen tot gevolg, ein-de-lijk zwanger is van de tweede. Beiden stralen en vol liefde vertellen ze hoeveel zin ze hebben in weer zo’n kleintje in de familie. Intussen lopen we in de richting van de winkels.
‘Wist je dat je een baby van 14 weken in de buik al op en neer kan zien springen?’ zegt de moeder. 
In gedachten visualiseer ik mijn eigen 14-wk zwangere buik uit het verleden: als ik naar mijn buik keek, zag ik toen écht nog geen baby op en neer springen, al leek ik toen al 25 weken zwanger 😉.
Ik reageer verbaasd.
‘Oh, wacht, wacht!’ deelt de moeder enthousiast mee.
Er wordt een telefoon gepakt en we staan als drie vrouwen, één baby (oh nee nu dreumes) en twee winkelkarren, naast elkaar stil. We blokkeren een doorgang. De moeder zoekt wat in haar galerij en laat me dan een filmpje zien. Ik verwacht een filmpje te zien van de buitenkant van een buik, die op en neer beweegt, maar dat is het geenszins. Het duurt twee seconden voor ik door heb, dat ik naar een heel intiem beeld kijk. Ik zie een filmpje van de echo van de kleine 14-wk oude baby. Ik kijk naar het kostbare geschenk voor deze familie, in de buik van hun uiteindelijk zwangere dochter/zus. De gezichten van deze opnieuw te worden oma en haar dochter, tante in spé, lichten op als ze het filmpje ongetwijfeld voor de zoveelste keer zien.
‘Mooi hè!’ zegt de moeder vol intens verlangen, alsof het kindje nu al in haar armen ligt. ‘Alles zit er al op en aan, onvoorstelbaar! Armpjes, benen, ja nog niet helemaal af natuurlijk, maar het is er al wel. Kijk daar de armpjes! En kijk, kijk, daar springt hij! Naja ik zeg wel hij, maar ja je weet het niet hè! Het kan ook maar zo een meisje zijn!’ De kleine baby op de echo lijkt zich af te zetten en is duidelijk hyperactief aan het schommelen in het warme water. ‘Kijk dáár springt hij! Zag je dat?’ De wat oudere vingers wijzen op het beeldscherm. Ah zo 'springen' denk ik snel, niet van de buitenkant maar aan de binnenkant! 
Ik kijk geroerd mee. Omdat het een prachtig beeld is daar op dat kleine schermpje. Maar als ik tussendoor opkijk van het scherm, raken de liefdevolle en glinsterende ogen van deze vrouwen als ze naar dit nieuwe leven kijken, mij misschien wel meer. En misschien ben ik eigenlijk vooral geraakt, om de twee delende harten van deze voor mij vrij onbekende vrouwen. Delend in hun kwetsbaarheid, in hun levens die volgens mij ook diepe dalen kennen of hebben gekend, delend in hun blijdschap en hoop op dit nieuwe leven… Delend, met een onbekende als ik.

We lopen door naar de supermarkt. Tussen de schappen door, spelen ze met mijn dochtertje en ook zij begint van al die warme aandacht te glimmen (en laat soms dat dingetje ook een tijd hangen zonder het in haar mond te willen steken ;)). In de rij voor de kassa kletsen we verder en vertelt de dochter over hoe zij in haar leven weer op een keerpunt staat. En dan scheiden onze wegen weer voor een week.

‘Nou tot volgende week hè!’ zeg ik.
‘Ja tot volgende week!’
Terwijl ik de kofferbak vollaad, bedenk ik me glimlachend dat ik op deze manier straks nog zin krijg in de woensdagse weekboodschappen. De echo van het moment van net klinkt vast nog een aantal dagen door in mijn hart.   

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.