Oplichters

Verbale actie vanuit een Vierwieler

Deze week heb ik Kerst gevonden, iets wat ik me dit jaar had voorgenomen (zie blog 84 Kersten)! Het was een voor mij volslagen vreemde, die zomaar het mooiste in zijn leven deelde met een voor hem totaal onbekende (ik dus).

Vaak ben ik helemaal voorin een winkel en moet ik nog één ding van mijn lijstje hebben, dat ik niet kan vinden. Ik ben zo’n type die in een winkel dan écht wel even zelfstandig rondkijkt en zoekt, maar het dan vrij snel aan een (niet altijd even behulpzame, van-het-type-ik-maak-het-liefst-geen-oogcontact-met-mijn-klant)-winkelmedewerker vraagt waar iets ligt.

De Action... volgens mij komt iedereen er, of je nu vierhoog of vrijstaand woont. Laatst sprak ik iemand die het standaard komisch bedoeld uitsprak als AA-Cee-tieon. Dan klinkt het nog exclusief ook! Deze week was het hier raak, want hier kan ik ook nooit iets vinden. Gelukkig werd ik deze dag vriendelijk geholpen en mijn bezoek hier zou nog veel vriendelijker eindigen.
Nadat ik had gevraagd waar het stoepkrijt lag (‘Eh op de kopstelling daar mevrouw…’ hmm dat was zegmaar twee meter van mij verwijderd…) en vervolgens of ze ook gekleurde schoolbordkrijtjes verkochten (‘Jazeker, naast het stoepkrijt mevrouw’, oh oeps), waagde ik het ook nog te vragen (let wel: bij een andere winkelmedewerker) waar het door mij gewenste artikel lag… Ik werd naar de achterste hoek van de winkel gestuurd, de tijd drong want ik moest op tijd ergens zijn. Krijtjes liggen, jazeker, in de buurt van de douchegel, maar de plastic schoonmaak-handschoentjes liggen 20 meter verder op.

Dus ik doorkruis diagonaal de winkel en daar rolt hij op het achterste pad. Een oude man, geduwd en gestuurd door zijn eveneens Ind(ones)isch-ogende kleinzoon. Lopen zit er niet echt meer in voor hem, of in ieder geval niet voor de lange einden. Had de man uit ‘Bejaard Gegiechel’ ook maar zo’n vierwieler gehad, denk ik even.
Kleine zijweg: zijn kleinzoon is eind 20 en iets stemt me van binnen erg opgewekt. Het zeldzame geval doet zich namelijk voor dat ik (met mijn 165 cm) een keer langer ben dan een man. Stiekem best leuk.
Het kleine kleinkind, maar toch ook volwassen, duwt zijn opa langs de poetsdoekjes, dweilen, moppen, plastic handschoentjes (het laatste te verzamelen object van mijn lijstje) en de schoonmaakmiddelen. Zoekend kijk ik hoe ik erbij kan komen, want deze vierwieler staat er recht voor geparkeerd. Dan priemen de glimmende kleine kraaloogjes van deze Ind(ones)ische man zich vanuit zijn rolstoel in de mijne en hij houdt mijn blik vast.

Indonesische man: ‘Hallooo, ik ben net terug hè!’ Hij heeft een stralende lach op zijn gezicht en zijn toon kan níet blijer.
Ik: ‘Oh, wat fijn! Waar bent u geweest?’
Hij: ‘In Arabië, ja daar is alles anders dan hier hè. Hier loop je door een winkel en kies je wat je hebben wilt en neem je het zo mee. Maar dat gaat daar niet, daar moet je het aanvragen en wordt het voor je verzameld.’
Ik: denk waarom Arabië? Hoe raakt de beste man daar verzeild? En was kleiner dan kleine kleinzoon daar dan ook bij? Heeft het vliegtuig de rolstoel ook mee genomen?
Ik: (terwijl ik dat denk): ‘Oh echt waar? Dat wist ik niet!’
Hij: ratelt door over het verschil in consumentengedrag tussen de Westersche en Arabische wereld.
Ik: knik, hmmm en spreek mijn verbazing uit over het verschil, terwijl hij verder vertelt.
Minder lange kleinzoon dan ik: verplaatst zijn gewicht wat ongemakkelijk van zijn linker- naar zijn rechtervoet. (Als zijn gewicht maar op één voet rust, is hij zelfs nóg kleiner zie ik).
Rolstoelmeneer op luide opgewekte toon: ‘Ik ben ook genezen hè! Wist je dat?’
Ik: ga even bij mezelf te rade: deze man heb ik toch echt niet eerder gezien, maar hij gooit zijn blijdschap, om één van de mooiste dingen in zijn leven, zo hoppakee op tafel.
Ik: ‘Oh, wat bijzonder!’
Hij: ‘Ja echt, eerst sprak ik alleen maar zo: GRRRHUHBEEEEEBLLGGEEEGBEEEEUUWWUUUHHHGREBLEEEGGHHHBLEEHHEGGUURRRR' 
Ik: moet hard mijn best doen mijn innerlijke lachsalvo enkel naar buiten te laten komen als een glimlach, nu deze zittende meneer met zoveel volume oergeluiden presenteert. De manis erg aandoenlijk. 
Kleinzoon: kijkt onwennig rond terwijl hij blijft wiebelen.
Hij: ‘Ja en nu kan ik dus gewoon weer praten, zo fijn!’
Ik: ‘Wat heerlijk voor u zeg!’
Hij: zit vrij stil in zijn rolstoel, beweegt niet veel, maar zijn lippen laten een enthousiaste niet te onderbreken waterval aan woorden los.
Kleinzoon: maakt grotere wiebelbewegingen met een toegenomen oncomfortabele blik.
Ik: doe nog een poging te vragen hoe het komt dat hij weer kan praten.
Hij: krijgt de kans niet nog wat te zeggen, want kleinzoon voelt zich nu toch wel erg opgelaten omdat zijn grootvader tegen een wildvreemde een heel verhaal afsteekt.
Kleine kleinzoon: ‘Eh, zullen we nú doorlopen?’
Het is geen vraag. De jongeman wil weg en vraagt om schijntoestemming aan zijn opa. 
Hij: praat nog wat door en geeft geen antwoord op de 'vraag' van zijn kleinkind.
Ik reageer nog lichtjes, want de vierwieler wordt dan ineens voortgeduwd langs het hygiëne-pad.
Ik: ‘Nou dahaag!’
Hij: knikt nog wat en verdwijnt uit het zicht.
Kleinzoon en ik: wisselen een blik uit, waarin hij zich lijkt te excuseren voor het decorumverlies van zijn grootvader en ik juist non-verbaal wil duidelijk maken dat ik het wel een onderhoudende conversatie vind. Mijn boodschap komt volgens mij niet over. Zijn opgelatenheid zal hem in de weg zitten. 
Zij samen: verdwijnen naar de kassa's aan de andere kant van de winkel.

Ik hoor wat gelach achter me en draai me om.
Aardige AA-CEE-TION-medewerker: ‘Nou dat was wat, daar kwam geen eind aan! Haha.’
Ik: lachend: ‘Ja prachtig hè, wat een vriendelijkheid!!’ 
Medewerker: ‘Ja!’
Hopelijk heb ik vaker iets nodig, dat niet op de verwachte plek ligt. 
Ik: denk glimlachend:  ‘Hallo Kerst!’ en gooi met een glimlach het pak handschoentjes in mijn mandje.

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.