Mind@Rest

Betrapt!

Damage control, rotzooi overal, visite komt en een missend vormpje. Help! 

Ahh!! Visite! Een wervelwind in mijn hoofd, want zo snel moet ik ook door het huis wil ik het enigszins op orde krijgen. Ben ik de enige? Voordat (schoon)familie, achteroom/tante, vrienden of wie dan ook komt, sta ik in standje ‘damage control’. Zo ook weer deze vrijdagavond, want er komt visite en niemand zit te wachten op onze ontplofte speelgoedkist of het stoepkrijt en de tennisrackets midden op de straat. En intussen moet het eten ook nog op tafel, de baby worden afgeleid omdat zij het al etenstijd vindt en mijn schema nog niet, en haar vieze-luiertiming niet in mijn planning erbij past! Help!   

Zo was het ook weer deze vrijdagavond. Ik had bedacht dat tussen voorgaande en het eten koken door, we als toetje wel een lava-cakeje met bolletje ijs van de nostalgische Dr. Oetker, konden doen. Haastig open ik de verpakking en ondanks de belofte op het pak, zitten er geen vier maar drie cake-vormpjes in… Grrr. Hier heb ik geen tijd voor! Manlief checkt bij thuiskomst op verzoek of ik misschien nog twee vormpjes in elkaar heb laten zitten, maar dat is niet het geval. Lichte (oké, ik geef toe: matige tot grote) frustratie maakt zich van mij meester, want de zooi moet straks in de oven. Eén gast geen toetje geven is geen optie en mezelf overslaan… tsjaa..als het op chocola aankomt… 😊. Doorwerken Rens, het warm eten moet klaar en het huis moet iets meer op orde zijn dan nu het geval is. Snel snel, hup hup. Dr. Oetker contact ik tussendoor maar even via FB. Ik zet de salade op tafel en kijk door de deur naar de trap. Ik besluit me er maar niet aan te wagen en zet mijn denkbeeldige oogkleppen op… De trap is zo’n hopeloos project en terwijl ik door werk, adresseer ik in gedachten onze trap: 

Lieve trap, 

Om maar op goede voet met elkaar af te trappen: elke dag breng je mij een level hoger, soms zelfs twee tot aan de zolder. En je brengt me ook goedschiks met gemak weer naar beneden (inmiddels kan ik weer aardig trap op en af na mijn ongelukje 😊). Je brengt me bij de slaapkamers, badkamer en bij onze wasmachine op zolder (al breng ik daar liever minder tijd door, check onze was hier). En voor het omhoog en omlaag brengen, ben ik je uiterst dankbaar. Want zonder jou, ja dan zou het lastig wonen zijn.

Maar trap, er is toch één ding dat ik aan je kwijt wil. Nee, dat gaat er niet over dat één van onze jongens laatst twee keer salto-end achterover van jou afstuiterde op zijn lieve koppie… (Voor de meelevende lezer: het was een retourtje huisartsenpost gelukkig, niets ernstigs). Tsja, daar kon jij ook niet zoveel aan doen. Hij gleed uit het niets zomaar uit over één van jouw treden. Maar, er is iets waar ik me aan erger bij je en ik trappel om je het te vertellen. Elk moment van de dag is het raak met jou…

Ik wil je niet op je tenen trappen, maar het gaat me om jouw verzamelwoede. Ik stoor me aan de hoeveelheid rotzooi die je verzamelt. En dan niet op één traptrede, maar op ongeveer een derde van je oppervlak (check pic). Ik struikel en val nu bijna over de vieze theedoeken, speelgoed dat naar boven moet, nieuwe tandenborstels, wc-rollen die wachten op hun enkele reis naar de badkamer, vieze slabbetjes, kassabonnetjes die bewaard moeten blijven en soms een vieze luier die van boven naar beneden wordt gegooid.

Mijn utopie is dat jij zelf de rommel per kamer ordent, dus één traptrede met spullen die naar één en dezelfde kamer toe moeten. En stiekem hoop ik dat jij dan ’s nachts als iedereen slaapt, die spullen naar de betreffende kamers toe laat zweven in de juiste kastjes en laatjes. Ik wens je opruimwoede toe, in plaats van deze obsessieve neiging om jezelf vol te laden.
Of heb je het misschien koud? Voelen al die spullen als een warme deken van zooi? Of voel je je minder eenzaam als deze spullen op jouw houten treden je gezelschap houden? Is dat waarom je alles graag op je laat rusten? Ik zou dat best snappen, maar dat kunnen we ook anders oplossen. Ik kan bijv. minder snel naar boven rennen over jouw treden, zodat je je meer gezien voelt? Of we kunnen jouw treden bekleden, zodat je het niet meer koud hebt? Of ik drink mijn kop thee een keer bij jou op? Blijf je dan wél leeg?

Lieve trap, ik heb je nodig. Maar laat me je hier niet meer op betrappen, deal?
 
Alvast bedankt,

Rens


Terwijl ik de brief in mijn hoofd afsluit, bereid ik het eten verder voor. We vinden een oplossing voor de lava-cakejes en die smaken heerlijk, al had ik ze iets minder lang in de oven moeten laten zitten (de zachte kern was vrij hard zegmaar :P). Maar een paar dagen later maakt Dr. Oetker het missende vormpje meer dan goed met een mega-leuk pakket van bak- en doe dingetjes. Kijk daar word ik blij van. Misschien onze trap ook wel, als ik één van die gebakken taartjes bij hem opsmikkel.
En ja ja ja, ik hoor je al denken… ik zal daarna zelf mijn gebaksschaaltje en vorkje opruimen en niet op hem laten liggen. Want goed voorbeeld doet de trap hopelijk volgen 😉.


Trap na: Tips over het leeghouden van de trap? Deze wanhopige schrijfster hoort ze graag!


 

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.