Mind@Rest

Met gestrekt been erin...

Met gestrekt been erin…

Over mijn ambulance-avontuur, een k-hole (een wat??) en iets met ‘gewoon’ hulp aanvaarden…

 

Wat leuk dat je weer komt lezen 😊. Het is vanuit mijn kant even stil geweest en dat had een reden!

Eigenlijk ben ik niet echt het ‘metgestrektbeenerin’-type. Sommigen zeggen met trots over zichzelf een dergelijk type te zijn. Ik heb altijd het idee dat ergens met gestrekt been ingaan, je niet veel verder brengt. Of ben ik te laf om op mijn strepen te staan? Soms ben ik stiekem ook ietwat afgunstig op het lef, de moed en de ‘boeie-wat-je-van-me-vindt’-houding van deze mensen (al betwijfel ik soms wel weer of ze dat van binnen echt denken/voelen). Hoe dan ook: nood breekt wet. Ik zou er met gestrekt been ingaan.

Het was bijna vakantie, heerlijke tijd: afronden op het werk, langzaam de vakantie-meeneemlijst bij elkaar scharrelen en de glimmende oogjes van de kinderen als ze fantaseren over wat er komen gaat.

Een kleine twee weken voor vertrek. De jongens hebben een nieuwe voetbal en wat willen ze deze graag uitproberen in de échte voetbalkooi. Het is erg heet, maar ach... toe maar. Mijn mobiel laat ik thuis: soms ben ik dat ding zó zat en de kinderen hoeven ook niet altijd te denken dat dat ding overal mee naar toe moet (in een andere blog binnenkort hier meer over). Wanneer de voetbalkooi ein-de-lijk vrij is, lopen we er enthousiast naar toe. Puffend sjouw ik de buggy de hete voetbalkooi in en vanuit haar troon kijkt de baby ons aanmoedigend toe. Na wat ge-heen en weer met de bal, een hoop gelach en lol later, loop ik zachtjes op de oudste af. En dan gebeurt het: een kleine misstap en mijn knieschijf draait 90 graden naar buiten. Ik val hard en mijn knieschijf besluit gewoon in deze rechte hoek te blijven staan. Geen mobiel en geen mens in deze speeltuin te bekennen.

In een flits, besluit ik hard te gaan roepen om hulp. De jongens lopen op me af, proberen me omhoog te trekken (‘au!’) en zeggen dat ik moet ophouden met roepen en grapjes maken. Ik leg ze uit dat het echt is, dat mama veel pijn heeft, er hulp moet komen en mama daarom roept. Wat een schrik. Al snel komen er lieve, behulpzame mensen, die 112 bellen. En onvoorstelbaar maar waar, hij doet het nooit maar vandaag wel: mijn man komt eerder thuis uit het werk en kan de kids daar opvangen. Al snel krijg ik in de hete kooi, door de ambulance-broeder een verdovend goedje toegediend (ketamine, voormalig party-drug) en dan beland ik in een ‘bad trip’, blijkbaar een k-hole. Volledig van de wereld, zonder spiercontrole hallucineer ik er flink op los en merk ik de dissociatieve effecten van deze drug. Ik ben ergens in een andere dimensie; zie niets, ook al zijn mijn ogen soms open, neem oplichtende kleuren/vakken waar en mijn lichaamsdelen voelen, als ik ze al voel, totaal bizar, opgezwollen en niet van mij aan. Ik vraag af en toe, hoor ik later, in paniek of ik nog leef en bij wie de kinderen zijn (want had ik nou gedroomd dat mijn man was thuis gekomen?)? Ze zetten mijn knieschijf recht en daarna word ik blijkbaar op een brancard gehesen. Eenmaal in de ambulance, brabbel ik sterk vertraagd wat ‘dankjewels’ en waag ik het ook nog te zeggen dat ik liever de pijn had dan deze bad-trip, haha. Er blijkt niets gescheurd of gebroken, héél fijn!

Normaal zijn de pré-vakantie dagen ‘rennen, vliegen, vallen opstaan en weer doorgaan’. Nu is het abrupt stilstaan, maar mijn hoofd wil nog zo hard. Ik krijg een mega-brace (al snel gedoopt met de naam 'Breesie') en we mogen gelukkig wel op vakantie. We komen de laatste weken met krukken, strompelend en met veel hulp (zo fijn!) door. In gedachten heb ik alles al tien keer gepoetst en ingepakt, maar mijn lijf loopt achter mijn ideeën en wensen aan. Met krukken en al maken we de lange reis richting Côte d’Azur en aldaar verloopt het herstel tegen verwachting in heel goed! Breesie en ik zijn onafscheidelijk, en met hem trotseer ik golf, branding en vele medegenieters in de zee of zwembad. Letterlijk met een blok aan mijn been, maar het heeft de vakantie niet anders gemaakt dan normaal. Behalve, dat ik niet kan springen op het springkussen, maar goed: met baby en al ga  ik er gewoon plat op mijn kont op zitten en door mijn drie hoogjumpende mannen (ja twee kleintjes en één grote 😉) deins ik ook wat mee op het luchtkasteel.

Bijzonder om te ervaren hoe behulpzaam en attent mensen zijn. En het leert ook weer hoe hard het mentaal werken is om hulp écht te ontvangen. Herken je dat?
In de weken erna worden er dingetjes aangebracht, boodschappen worden gehaald, er komen kaartjes van bijv. iemand die zelf niet lang meer te leven heeft of van collega’s van mijn man (waarvan sommigen ronduit toegeven: ik ken jou(w naam) niet persoonlijk, maar sterkte! Haha!) en een lekkere fles rosé vindt zijn weg naar ons huis. Eenmaal in La France, worden we geholpen als iets niet gaat (bijv. de buggy én baby 250 treden naar beneden tillen om een grot te bewonderen, yep we did that haha). Het leert om hulp te aanvaarden en dat er tig dingen zijn die veel erger zijn. En het leert me dat in ons menschelyk hart, het verlangen om verbondheid te voelen en het omzien naar de ander het regelmatig wél winnen van egoïsme of het zelfgerichte van onze tijd. 

Als gezin zijn we inmiddels weer aardig op de been, al kost het herstel nog wel tijd. En ohja, met gestrekt been, kom je dus nog letterlijk wel eens ergens 😊: zelfs tot aan de Franse Rivièra!
Misschien moet ik het figuurlijk ook maar eens gaan uitproberen 😉, aan dat karakterproces kan ik vast nog heel wat blogs wijden!

Tot snel weer!

Liefs,

Rens. 

En Ohja 2, nog een les die ik heb geleerd: ‘Never do drugs’, want zo’n trip hoop ik nooit meer mee te maken…

En Ohja 3: Nooit je mobiel thuislaten. Of wél als je het risico wil nemen. Of wél, als je meer nummers uit je hoofd weet dan alleen die van je partner of andere eerste persoon die je zou bellen... Of wél als je gewoon wilt ervaren dat sommige dingen ook goed komen zonder mobiel. Of wél als je de behulpzaamheid van anderen wilt ervaren in de afwezigheid van je 4G. Naja, hmm misschien toch nog genoeg redenen om hem de volgende keer thuis te laten… (Laat mijn man dit niet lezen 😉).  

Nieuwsbrief

Meer inspiratie, mooie momenten van oplichting, ideeën om zelf of anderen wat op te lichten, jezelf lichter te voelen of even stil te staan? Schrijf je in!

Galerij

Video

Rens licht op is een verzamelplaats voor bijzondere, verrassende, kostbare, ontroerende en stilzettende momenten van mij én jullie om elkaar te raken en inspireren met wat er toe doet.

© 2018 Rens Licht Op

Je hebt toestemming om teksten te kopieren of af te drukken voor eigen gebruik en informatieve doelen. Neem dan wel even een vermelding naar deze website op. Verveelvoudiging, distributie, commercialisatie of exploitatie door derden mag niet zonder mijn expliciete toestemming. Neem contact op met Rens via social media of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.